Covid-19 пандемиясы кезінде қамқорлық үйлеріндегі тұрғындарды оқшаулау саясаты туралы қоғамдық сұрау қорытындысы жарияланды. Бұл туралы Qazaqyia.kz порталы The Guardian басылымына сілтеме жасап хабарлайды.
Сұрау қорытындысы бойынша, бүкіл қамқорлық секторы үкімет жоспарлаушылары үшін «соңғы ой» болды, ал денсаулық сақтау министрі Мэтт Хэнкоктың тұрғындарды «қорғаныш шеңберімен» қоршады деген мәлімдемесі мүлдем негізсіз болды. Ауруханалардан тексерілмеген пациенттерді қамқорлық үйлеріне шығару вирустың «өрттей таралуына» әкелді, ал сыртқы байланыстарға толық шектеулер осал тұрғындар үшін «зор эмоционалдық зиян» мен «терең оқшаулануға» әкелді.
Бұл қорытындылар қамқорлық үйлерінің тұрғындарының отбасы мүшелері үшін таңсық емес. Олардың көпшілігі The Guardian-ға жақындарының бастан кешкен зор қайғы-қасіреті туралы айтты.
39 жастағы Эми өзінің ата-әжесі Ева мен Эриктің 2020 жылдың наурызында карантин жарияланған кезде бөлек қамқорлық үйлерінде қамалып қалғанын айтады. Олар 60 жылдан астам некеде болған, бірақ Еваның деменциясы мен Эриктің әлсіреуі бөлек тұруды қажет етті. Карантин оларды бір-бірінен және немересінен айырды.
«Мен атаммен телефон арқылы сөйлестім, бірақ бұл жиі мүмкін болмады, өйткені қызметкерлер оған телефон апара алмады. Ол өз бөлмесінде қатты жалғыздықты сезінді, ешкіммен сөйлесе алмады, өйткені олар Covid таралуынан қорықты», — дейді Эми. «Мен оны қауіпсіз ұстап отыр деп өзімді жұбаттым. Барлық оқшаулау қажет деп ойладым».
Алайда ол депрессияға түсіп, қатты қорықты, 2022 жылы вирусты жұқтырды. Эми оны алғаш рет Covid бөлімінде көрді, «аурухана қызметкерлерінен кіруге рұқсат сұрап, қатты жалбарынған кезде». Эрик көп ұзамай қайтыс болды.
Covid басталғаннан алты жыл өткен соң, осы аптада жарияланған пандемия туралы қоғамдық сұраудың соңғы есебі Эмиді тұрғындарды оқшаулау саясаты «қатыгез және мағынасыз» болды деп сендірді. «Мен бірдеңені сындырғым келеді. Мен ол уақытты ешқашан қайтара алмаймын. Сол кездегі әсерім — үкімет тоқтаусыз толқынға қарсы қолдан келгенін жасады, бірақ олар қолын созып, мұхитты тоқтатады деп күткен сияқты». Бұл туралы Qazaqyia.kz порталы The Guardian басылымына сілтеме жасап хабарлайды.
Роджер Деннисонның әкесі Люциус коронавирус туралы алғашқы хабарлар шыққанда 90 жастағы сергек қамқорлық үйінің тұрғыны еді. Олар Люциустың бөлмесінде бірге жаңалықтарды көріп, вирустың қаншалықты тез басылатынын ойлады. Бірнеше аптадан кейін қамқорлық үйі қатаң карантинге жабылды, ал Деннисон әкесімен тек жоғарғы жағынан бірнеше сантиметр ашылған терезе арқылы сөйлесе алды. «Сіз аяқтың ұшымен тұрып, ішке қарай айқайлап, арғы жағынан естілуге тырысасыз. Бұл өте түсініксіз еді. Бұл өте жағымды тәжірибе болмады». Олар мұны бір-ақ рет сынап көрді, бірақ Люциус үшін тым ауыр болғандықтан тоқтатты.
Бұған дейін күнара келіп тұратын Деннисон қызметкерлер арқылы хабар жеткізуге мәжбүр болды, ал Люциус «бөлмесінде, негізінен жалғыз» болды. «Ауру үйге келіп, онымен бірге әкелетін адамдар бар екені белгілі болған соң, мен үшін алаңдаушылық күшейе түсті. Меніңше, бұл сөзсіз болды». Люциус бірінші толқында Covid жұқтырып, 2020 жылдың сәуірінде ауруханада қайтыс болды.
Батыс Йоркширдегі қамқорлық үйінің аға қызметкері Ник (шын есімі өзгертілген) үшін де жағдай қорқынышты және өте ауыр болды. «Басынан бастап жағдай қорқынышты еді, өйткені біз Covid жұқтырсаң, өлесің немесе қатты ауырасың деп ойладық. Мен үйімнің артқы есігінде түгел шешінуге мәжбүр болғанымды есіме аламын, өйткені бізде Covid пациенттерімен бір палатада жатқан тұрғын ауруханадан оралды. Қамқорлық үйі ретінде біз инфекция қаупіне байланысты оның қайтарылуынан бас тартуға тырыстық, бірақ аурухана бізге мұны істей алмайтынымызды айтты». Осы сәттен бастап «бәрі астаң-кестең болды». «Біздің алғашқы Covid жағдайы шамамен бір аптадан кейін тіркелді». Ол кезде жеке қорғаныс құралдары таусылып қалған еді.
«Барлық қызметкерлердің психикалық денсаулығына әсері зор болды. Осындай қысқа уақыт ішінде осыншама көп адамның өлімін көру; біз білетін және жақсы көретін сонша адаммен қоштасу; күн сайын өз денсаулығымызды қауіпке төндіріп, оны үйге, отбасымызға әкелу қаупі. Психикалық тұрғыдан бәріміз қажыдық».
Льюистен (Шығыс Сассекс) зейнеткер мұғалім Кэтрин Беннетт те сұрау қорытындыларына таң қалмады: «Біз не болып жатқанын білдік. Алайда мен қатты ашуландым». 2018 жылдан бері қамқорлық үйінде болған әкесі «ешкім келе алмағандықтан қатты тасталғандық сезімін» бастан кешірді және вирусты жұқтырудан қатты қорықты. «Ұзақ уақыт ол тамаққа түспеді; ешкіммен кездеспеу үшін барлық іс-шараларын тоқтатты». Бірнеше айдан кейін қамқорлық үйі тұрғындар туыстарымен шыны панель және динамиктер арқылы сөйлесе алатын бөлме салды. Бұл, оның айтуынша, «оның жасындағы адам үшін жақындарынан осылайша ажырау, бізді шыны арқылы көру, бірақ [сөйлесе алмау] өте ауыр болды».